dreams and perception

Wedding Dinner at Kennedy Lodge, Bosphorus University, Istanbul, Turkey

2010-07-04T13:49:00.000-07:00

Ceylan and Christian with the local parents. (The one on the far right in red is Ceylan's mother)

Christian tickles and Ceylan titters
Through the Looking Glass

Considering the Murphy laws

A scene from the forthcoming Jane Austen film.

Another one for the film.

A Travel Poem

2010-03-03T05:28:00.000-08:00

This poem applies to many travelers who travel the net before they travel the rest:

The Solipsist’s Travels

T’is a world of mirrors,
Not one of horrors.
When you with yourself travel,
Non of that, “ where shall we dine?" drivel.

You see mostly aspects of you.
And, every time the mirror shows a smiling you,
You say, “Why, thank you!”
“How do you do?”

What a surprise it is when the aspect is not you,
But a strange illusion, always called ‘Who?’
Which keeps creeping up on you,
On the earth, the mountains, the beaches and the blue.

It appear in lobbies,
And tiny cubbies.
Even on the front seats of taxi cabbies,
And transmits thoughts of things like rabies.

Still…., I like traveling with myself,
My one and only existential self.
And when they, the illusions ask:
“How do you enjoy the sun and the bask?”
I say, “You’re so right! When you are a crowd, t’is no mean task.”

03.03.2010

Mengen, Devrek, Bartin, Amasra, Inkum

2010-03-02T07:39:00.000-08:00

Another impromptu trip took us to Mengen for some unfortunately mediocre food, Devrek, for beautiful canes made of cherry wood, to Bartin of wooden houses haunted by the dead and/or the living.

On this rainy, cool mid-April day we cotinued to drive down to Amasra to get a better feel of the cold rain and the pnemoniac wind, some intresting views from a vantage point and more from a less advantageous perspective, drove back up and down again to Inkum for our motel.

There was a nice sunset, a peaceful walk on the empty promenade and, this time, a less than mediocre set meal, with a bottle of wine which may have been uncorked at the end of the previous tourist season.

There were some couples in the motel and one very large family trying to fit into one or two rooms, definitely with great difficulty, in view of what we surmised to be cries of anguish. The couples were very secretive, so I cannot write anything about them, except that they never smiled and were deeply involved in the seriousness of whatever they thought they were doing.

The next day, unbright but less wet, we went up to Bartin to remedy Eser's forgetfulness. The travelers collection of her cosmetics, skin care, hair brushes, nail blushes, cotton, and of course the case to carry it all, made a well stocked shop of these items delirious with joy. The only thing that she did which almost erased the stupid stuporous smile on my face was the fact that she sneered at many of the "not such a good quality" which she bought with great gusto and abandon. I figured that she was preparing her answer to me for when I see her giving away the whole batch upon her return to Istanbul.

After driving 15-20 k towards Ulus, I remembered that we should have filled up at a Shell station which had a vehicle recognition system, and we may not find another one on the country roads. So we drove back into the city, searching for the petrol station which had managed to move during the last half hour.

This was all to the good, because, it gave us a chance to stop across the street from a wedding store and take photographs to send to our daughter in Chicago, as part of our recommended portfolio, in order to drive her crazy before her marriage so that her husband will not be disappointed with what happens after the marriage.

By the time we left Bartin it was noon according to that garbage can God saw fit to place in the middle of my abdomen. I think that the name of the restaurant was "Sakli Bahce". The cuisine was Southeastern and possibly the Western Black Sea version of this cuisine is better than at most restaurants in Gaziantep or Urfa. The pistacchio kebap on a bed of diced onions and tomatoes instead of pita bread was the best we had ever tasted.

The waiter was good and friendly, but the curious feline visitor was not. She did not accept our offer of cat food from the large bag of such that we carry in our car wherever we go. Heartbroken and disoriented, we left the area in search of other cats.

Could Apply to a Person also

2010-02-17T02:46:00.000-08:00

POST MODERNISM

A woman posted a post modern letter.
If she had put a stamp on her,
It would have been better.

A long time later
Having waited year after year
The letter did appear

The address was correct
And the recipient exact
But the letter, by now,
Was not intact.

Both the “post”
And the ”modern”
Had been lost, in fact.

Love humans, love animals

2009-12-03T09:01:00.000-08:00

An Observation Regarding Evolution
And Inter-Species Similarities

procrastination
and mastication
have no relation

except when he and she cows
start moving their maws

which behavior is understandable
and sometimes admirable
even for the progeny of Adam, Cain and Abel

Not at all related :-), but upon popular request :

You are invited to view Eser's photo album: Ceylan & Christian's Marriage

Ceylan & Christian's Marriage
Nov 7, 2009by Eser
View Album Play slideshow
If you are having problems viewing this email, copy and paste the following into your browser:http://picasaweb.google.co.uk/lh/sredir?uname=eser.celebiler&target=ALBUM&id=5406202249724459649&authkey=Gv1sRgCPis9LH4ybbspwE&feat=email

Ceylan-Christian wedding photo

2009-11-21T10:57:00.000-08:00

And the dance of life begins.

Another couple,

Another dance,

Another love.

See it in their eyes,

Read it in their minds,

And feel it in their hearts.

Read at My Younger Daughter's Wedding

2009-11-21T03:20:00.000-08:00

TO CEYLAN & CHRISTIAN

Two Pearls
Each precious
Together more precious

Protected with tears and laughter
Cultivated with love
Then urged to fly

Now their turn to love
To be precious
To each other

To protect
Themselves
And theirs

And share
Each other
With themselves
And theirs

And we
Not so distant
To feel
To enjoy

Sanity Clause (by Chicco Marx)

2009-08-08T02:08:00.000-07:00

VOICES OF SILENCE

The voices beset you
You wish you did not know the words
The words that the voices use
The words that come over the ether
Of the mind

The mindless have their own voices
Maybe not very different from yours
Voices do not tell everyone the same things
They do not whip the same urges.
Is it because you are different?
Is it because you are where you are?
You and the people, and the ether and your container

Who is the master?
Who’s in the you?

Sıralı Yaşamlardan

2009-08-06T08:57:00.000-07:00

POLAROİD HAYATLAR

Işık kırılmalarının yaşamları şekillendirdiği çok küçük yaşlarda, belki de renk algılamalarından once fark edilir. Şekli şemayili değişen amca, teyze ve olmayan akrabalar göz merceklerinde (kendilerinin ve gözlemleyen çocuğun) kırılan ışınlarla görüldüklerinde isteğe gore (kimin?) sempatik veya korkunç olabilirler.

Işık kırılmalarına dikkat eden adam da, aynaya bakmasa bile değişebileceğine, değişiklik kazanabileceğine inanır.

Gerçek, ışınlarda ve kırılmalarında değil, insandadır. Işıklar kırılır, insan kırılmaz. “Çekilen Polaroid, kalitesiz resim yaşamın resmidir,kişinin olduğu kadar,” derdik çok yıllar önce.
Şimdi ise Polaroid hayatların yerini photoshop hayatlar aldı. Ama ışınlar hala kendi başlarına kırılırlar. İnsanlar da kırıldıklarını sanarlar, ekran estetiğinin vücüt estetiği ile yoğun rekabetinin yaşadığı yirmibirinci yüzyılda.

Ahmet C. Çelebiler
Ağustos, 2009

Eskinin yeniyi görüşü (ön yargılı)

2009-06-22T03:11:00.000-07:00

ESKİLERİN YENİSİ

Yeniler yenileri bilirler. Yeni mekanları, yeni zamanları, yeni yazanları uzaktan, yakından bilirler. Seçim olduğunu algıladıklarında da tercih ederler. Eskileri beğenmeyeceklerinde kararlıdırlar. Onların en fazla da eskiliklerini sevmezler.

Çok yakından tanıdığım çocuğun biri, daha dört yaşındayken, onu öpmeğe kalkışan yaşlı akrabasına, “Annem yaşlıları öpmeme izin vermiyor,” demişti.
Şimdi, pek beğenmese bile sevdiği birkaç yaşlı var, otuzlarına yaklaşırken. Öpmek ise domuz veya kuş gribi ve Kırım*Kongo Kanlı Ateşi gibi hastalıkları bulaştırabilecek her tür kene ve benzeri mahlukata rağmen, belki de anne iznine artık tabi olmadığından, günümüzün kaçınılamaz güncel gerçeklerinden.

Yenileri bazen kandırmak için eskiler yeni cilt ve sayfalarda sunulurlar, eskimiş plak cızırtılarının giderildiğini sananlar tarafından otuzüçlük plağı yeni icat sanan gençlere. Bütün Shakespeare piyeslerinin Londra’da 20 yıldır artık çok genç olmayan Amerikalılar tarafından seyircilere bir saat kırkbeş dakikada sunulduğu gibi. Veya, bazı eskiler, dünya ve Türk edebiyatının en büyük ve tanınmışları olarak sakallı, bıyıklı uzmanlar tarafından seçilerek yüz sayı ile sınırlanırlar. bir şekilde. Bazen mahkeme kararı, bazen sınav sistemi kararı ile zorunlu okunmalarının yararları tanrı ile seçici arasında kalmak üzere, sunulurlar. Vakitlerini taba olmanın alışkanlıkları ile okumamak için özür üretmeye çalışan ülkemiz gençleri de, "Hocam bu listeyi mi okumamızı ve ezberlememizi istiyorsunuz?" diye sorarlar.

Yıllarını listelerle geçiren bazılarımız da, içimizden, “Ah, bir genç olabilsek,” diyerek, “Ben eski değilim!” diye bağırırız, sıkça, cılız, titrek, fakat kültürlü, deneyimli, bilgili, ama gene titrek, duyulmayan, duyulduğunda dinlenmeyen seslerimizle.

Haziran, 2009

SİGORTA

2009-05-04T02:30:00.000-07:00

SİGORTA SİGORTADIR

Yani iyi niyet, yani dayanışma, yani paylaşma, yani kazalar, ani beklenmedik olaylar, afetler ve risk transferidir.

Hani vardır ya şu meşhur 5N 1K, alın onu, biraz hukuk, biraz finans, biraz muhasebe, organizasyon, prosedür, ve en önemlisi ahlakla mücverleyin. Sadece, daha önceki paragrafda özetlenen kural ve kavramları kullanmak şart.

Öyle de, bu mücveri kim yapar, kim menüye koyar, kim yer?

Yapanlar ve menülerine koyanlar para kazanmak isteyenlerdir.

Yiyenler ise para kaybetmek istemeyenler.

İşte bu yüzden sosyal tabiatın bir harikasıdır şu sigorta.

Hem para kazanmak isteyene kazandırır hem de kaybetmek istemeyeni geceleri rahat uyutur. Üç-beş kuruş verip kendini huzurlu, binlerce aileyi geçindirerek çok insanı mutlu kılarsın.

Ahmet Cafer Çelebiler

Albay Enistenin Emireri, Beylerbeyi, Istanbul

2009-04-04T15:02:00.000-07:00

DİKDAKA (Mustafa Özkan)

Çocuklar ile yaşlılar kanıksar en üzücü olayları. Mevsimler yaşlandıkça çöken hüzün ise iki insan türünde de hissedilir.

Altmış gibi yıl önceki harman yerinin tozunu, Süleyman Ağanın korkusunu, Haşim Paşaların oradaki futbol sahasını ve bir gün yok olan Yavuz’u daha çok anımsıyorum şimdi; çok da beğenmediğim o hisleri istemeden hissederek.

Her şey, her yer değişti. Dikdaka, bana belki de okuma zevkini aşılamakta amcamdan daha etkili, kadife sesli, hep gülen yüzünde mahzun bakışları olan Dikdaka, o günleri her günlere taşıyor. Şimdi seksen yaşlarına yakın olmalı. Son görüştüğümüzde eski günlerden bahsetmedik. Onun gözündeki çocuğun eski günleri olurmuymuş? Yeni günleri de azalan iki adam oturup sevgiyle bakıştık sadece.

Ahmet C. Çelebiler

Eylül, 2006

DUŞLER VE GÖRÜŞLER/dreams and perception

2009-03-23T14:51:00.000-07:00

Bu blogdaki yazılar ve diğerleri ile kitabım basıldı. My book is finally published

"DÜŞLER VE GÖRÜŞLER" "DREAMS AND PERCEPTION"

D&R, Homer ve internet sitelerinde satılıyor. Sold at D&R, Homer and online

186 sayfa, 115 gm. kuşe kağıt. 186 pages, 115 gram paper
ciltli ve ceketli, 23x23 sm. hardcover with jacket

her yazının karşısında fotoğraf, karikatür veya çizim veya açıklama(?) var

yeni yazılardan gene blogda yayınlayacagım. Kıtap yayınlaması biraz uzun surdu.
Nisan içinde yeni yazılar elden geçirilmiş olacak.

Nahit Tahsuğ, a cousin passed away

2008-11-17T09:55:00.000-08:00

Arsen Lupen tekrar çıktı yaşamımdan.
Islak Paris sokaklarının yıllarca hayallerimde kalmasında Maurice Leblanc'dan daha çok etkisi olan Nahit Ağbiyi uğurladım dün.
Umarım hiç doyamadığı Paris'e de uğrayacaktır.

FOR GODFREY GOODWIN

2008-06-04T13:25:00.000-07:00

AHMET’İN BAZI SANATLAR TARİHİ

En eskiler, tanrı olmayanlar bile, tanrıların boş, vakur, anlamsız bakışlarını çalmışlar.

Sonra, sefalet, ölüm, acıları üstlenen İsalar ve çarmıha gerilmesi için büyüttüğü çocuğu hareketsiz, mutsuz kucağında tutan Madonna. vebaya ve sefalete isyan ve Bosch ve sağlam basan Flemişler.

Hep devam eden ve edecek bir dolu geçim aracı portreler, yenileri modern kılıklı eskiler, en eskileri ise sadece oraları, buraları kırılmış çok eskiler.

O günlerin iki boyutluları hala iki, sahnelenen üç boyutluları ise boyutları sanal ağlarda kaybolmak üzere olan çevre dostu ortamlarda.

Fabrika görmediğinden (görmek istemediğinden,) rustik takılanlar yerlerini dünya savaşı öncesi, belli belirsiz, şeffaf ve pastel insanlar ve manzaralara bırakırken her iki grup da o insan ve manzaraların savaş gerçeğinde nasıl değişeceklerini tahayyül edemediler.

O gün, bugün ise mutsuz, köşeli, akan, kokan, kendinden ve herşeyden uzaklaşan, işkence ve ızdırap çekenler ve beşyüzyıl öncesinin İtalyan ve İngiliz ile ikiyüzyıl öncesinin Fransız sahne kahramanları ve pürahengi renk ve çizgiler birbirleriyle hiç mi hiç anlaşamadan duvarları, ekranları, meydanları paylaştılar. Aralardaki tek tük naifler, günümüzün, değer ve düşüncelerden arıtılmış organik ve inorganik mekanlarını minimize edenlere öncülük yaptılar.

Sadede gelince, Sanat, ya ‘sanat içindir’, ya ‘halk içindir’, ya da ‘parasını verenler içindir’. Hatta, hepsi de olabilir veya hiçbiri de olmayabilir. İsterseniz sorun Leonardo’ya, Gaudi’ye filan; yaşayan veya yaşamayan hepsine. Cevaplarının ne olduğu ne fark eder.

Ahmet C. Çelebiler

Şubat, 2007

Tasarım Ödülü

2008-04-11T12:39:00.000-07:00

KARAFATMA ÇELİŞKİSİ

(KAFKA’NIN TÜRKÇEYE TERCÜME SORUNU)

Uyandıklarında kendilerini karafatmaya dönmüş bulanların daha önceki gün, ay ve yıllarda da kara fatma olarak dolanmışlıkları ihtimali gerçek hayatta, edebi eserlere göre çok daha yüksektir.

Karafatmalar karalıklarını da fatmalıklarını da, hatta bu iki kelimenin birleştirilip kullanılmasının oluşturduğu kültürel çelişkileri de algılamazlar. Kara’yı renk, Fatma’yı tamlama eki sananların hiç biri bu varsayımlarını kendileriyle de başkaları ile de paylaşmazlar.

Bu tür kafalarda ‘Demokrasi’ vardır, ama seçim yoktur. Ne ‘çoğunluk’ ne de ‘azınlık’ nosyonları olmadan kendi kendine, kendi bildiğine ve bilmediğine uygulanan diktatörlük, arada bir, sık-sık, dışarı taşar. Karafatma çelişkisini yaşatır, çevresindekilere de, o kafalardan çok uzaklarda olduğunu sanan sizlere, bizlere de.

Ahmet C Çelebiler
Mart, 2008

BENCİLİK

2007-10-18T12:49:00.000-07:00

BENCİLİK

BEN İÇİMDE,
BİZ SADECE BENİM ÇEVREMDE.
BAŞKA BENLER,
BAŞKA BİZLER.
ONLARI ANLAMAK NE GEREK.
TANIMAK BİLE İŞİN LÜKSÜNE GİTMEK.

Ahmet C. ÇelebilerAralık 2005

RİSKOLOGY

2007-09-04T14:20:00.000-07:00

RISKOLOGY

I am not very sure I have a riskology degree.
If I have one, could it be a PhD?
Or did I drop out of highschool?
Not even having learned the probabilities of pool.

I do not remember when to riskology school I applied.
I must have been young enough to have nappies tied.
Maybe the application form was not filled properly.
Or the essay was not very scholarly.

I took risks I shouldn't.
I am sure many of which, you wouldn't.
But the ones I did not take,
Would have made life a piece of cake.

I wonder if the science of riskology,
Like apialogy or humanology,
Is a subject for an advanced degree
In an alternate universe where the dominant form is the bee?

Ahmet C. Celebiler 09/08/2005

olmamış gezilerden

2007-08-31T14:39:00.000-07:00

AND DAĞLARI

And dağlarında yaşarım ara sıra, yıllardır. Nasıl gidilir, dönülür, pek bilmem. Dağ tepelerinde kocaman taşlardan oluşan yıkıntılar bazen eski hallerine dönerler tapınak, tapınak veya piramit, kurban edilen bakirelerin çığlık atamadığı müphem resimlerde.

Eskiler dökülen kanları içmezlermiş, tanrıların, toprağın hakkı olduğu için. Yenilerden ise, direkt dağ uçuşlu uçak yolcuları daha başka düşüncelerde olmuşlar, belki de eskiden eskide yaşayan bir kabile gibi keşfedilene kadar.

Sadece harabe ve bakire değil anılarımı süsleyen. O kadar yükseğe çıktığımda, yükseklik korkumu yenmek için gökyüzüne yatıp tepemdeki dağ, orman ve ırmakları seyrettiğimi de hatırlıyorum.

Ahmet C. Çelebiler
2006

sienna

2007-08-28T13:18:00.000-07:00

SIENNA

Eski şehrin dışlarında bir yere park edip, fersahlarla yürüyüp, kendimizi okuduğumuz bir turist kitabının ilk defa bu kadar içinde bulduk. Kuru, kuru, tatsız yazılarda değil, renkli, bol renkli resimlerin içinde.

Taraf tutarmış gibi olmamak için farklı yarışmacıların renkli eşarplarından aldık, galiba şapka ve kaşkoller de. Birkaç fersah da, çamaşırların festival şerefine yerlerini bayrak ve flamalara bıraktığı orta çağ sokaklarında yürüdük; atlarla, şaklabanlarla, amigolarla, davul ve muzikalarla.

‘Eskiden de bu kadar çok insan olur muymuş 16 Ağustoslarda?’ ‘Olursa da, bu küçücük büyük meydana nasıl sığarlarmış?

Bizi en çok düşündüren, flamalar kadar renkli , orta çağlar kadar bunaltıcı, tozlu, bol bol turistli sokaklara bakan loş avlulu, dap daracık evlerde oturan insanların yaşamları oldu.

Gürültü, patırtı bitip de kuru havalarda çamaşırların tekrar bayrakların yerini aldığında, güneş ışıklarının erişebilme çabalarından vazgeçtiği, ve sonra da yağmurlu, yağmurlu sonbahar - kışlarda o mum ışığı ampullerin aydınlatamadığı evlerde ıslak palto kokusu ile başka kim bilir ne kokular karışır, kaç ay boyunca?

Coşku ve heyecanın yerini yorgunluk ve depresyona bıraktığı süreci hatırlamak zor. ‘Muhakkak açlıktan huysuzlaştı çocuklar,’ gibi tipik bencil ve empatisiz mantık yanlışları yaparak fersahları arabaya doğru geri teptik.

Galiba yaşamanın cazip olmadığı, hatta korkutucu geldiği yerleşim yerlerini gezmek etikal gelmiyor Eser ve bendeki bizlere.

Ahmet C. Çelebiler

2006

New Blog 1

2007-08-28T13:13:00.000-07:00

The first part of our trip, 17,18,19,20 August, 2007 will be on our blog on Wednesday, Aug. 29: EserAhmetcelebilerBlackseatrip. It will cover Hopa-Batumi-Camili

Son seyahat

2007-08-26T06:16:00.000-07:00

17 Ağustosda Hopa, Batum, Borçka, Camili Köyü, Artvin, Şavşat, Ardahan, Kars ve Ani, Doğu Beyazıt ve İshak Paşa Sarayı , Altıparmak (Barhal), İspir yaptık. Barhal'da arabanın üstüne kavak ağacı devrilince yolculuğu kısa kesip 25 Ağustosda Trabzondan uçakla dönmek zorunda kaldık. Bu yolculuğun hikayelerini, Eser'in fotoları ile başka bir blogda yayınlayacağız.

We left for directions North East of Turkey, including a short excursion into Georgia (Batumi)
on August 17, 2007, and would still have been there if a large poplar had not fallen on our car after becoming uprooted in a short freak storm, at Barhal village where the same storm also cut off electricity for the evening and the night. My wife, Eser, and I will publish her photographs and my impressionistic observations in another blog.

2007-08-11T12:25:00.000-07:00

DUBIOSITY OF CHASMIC PREPONDERANCE

thoughts eons old

but time is

instinct is

and one stops

on the brink

Ahmet C. Celebiler

November, 2006

2007-08-11T12:22:00.000-07:00

A HEART WARMING SECRET VIEW OF A TWISTED FAMILY IN THEIR NATURAL HABITAT, TELEPATHICALLY RECORDED FROM THE ONLY FAMILY MEMBER OF ANY SIGNIFICANCE, JUST AFTER A TYPICAL ROW, AND PRESENTED HERE AS EVIDENCE OF THE HUMANITY OF THE SUBJECTS (INTERSPERSED WITH COMMENTS BY THE RECORDER,) AS OPPOSED TO THE SOCIAL-ANTHROPOLOGICAL ASSESSMENT GIVEN BY THE PROSECUTION.

‘What matters is that it neither matters, nor, matters not. Today, a decision was made to ignore all matters, and mutterings related thereoff.’

(It was not very original or ground-breaking, this decision. Rather, it was similar to a commitment to monkish hibernation, or maybe to the indolence of the experienced procrastinator.) “Naturally, these likenings were self –invented and not significant when viewed from objective perspectives.” Editor’s note on the recorder’s comment.*

‘Neither the musings nor the solid bare feet sounds of the many stones wandering around the house are being noticed by my wife and children. I sagely twitch my face muscles also, to no avail. Oh, the ignominy of being ignored in one’s own home and by the manipulator and fruit of these so very fleshy loins!

It is so difficult, under these circumstances, to act or feel as one’s club swinging/tree swinging forefathers. Also one cannot establish a reputable dynasty in view of all the disrespect which has been permeating the paint of the walls of this house for so long.

Maybe I should have it repainted, or, better still, wall-papered; all the while forcing the perpetrators of this silent derision to stand with their backs to the wall. This shall be their punishment. Not being painted or wall-papered, but seeing the ugly mold of their formerly comely bodies, as they walk away to wash the paint or pieces of wall-paper clinging to their selves which have now been totally drained of the slights and the snubs they had gathered for future use.

*All of this paragraph should have been presented as two footnotes. The pretentious note of the recorder in parenthesis above could also have been deleted.

Now, their inattention and neglect will be focused on their own mold gathering images in the wall and I shall be free to, once again, preen and strut under their, once more, loving, laughing gaze.’

Ahmet Celebiler 28 June, 2006